Begeleider in de gehandicaptenzorg

Balen.. Dacht ik. Weer allemaal slaapdiensten achter elkaar, en dan ook nog in het weekend. Dat houdt in 15:00 's middags beginnen, 10:30 de volgende ochtend klaar. Kan het niet bepaald waarderen. Maar eenmaal aan het werk besef ik mij iets. Mijn clienten hebben geen weekend zoals wij dat wel hebben. Zij mogen een extra zakje chips, of een extra colaatje en een halfuurtje later naar bed. Ze moeten alles vragen en doen bijna niets alleen. Continue zit er die begeleiding op hun nek en ze laten het allemaal toe. Stel je eens voor dat jíj in deze situatie zit. Dat jij beperkt bent en niet veel zelfstandig kan. Van alles wilt, maar alles moet vragen. Als volwassene van 30+ aan een meid van 21 moeten vragen, mag ik..?

De knop was gauw om. Ik moet het gewoon weer lekker gezellig maken. Geniet ervan dat jij kunt bijdragen aan een gezellig weekend voor je clienten. Alcoholvrij biertje voor degene die dat willen, muziekje aan, een paar clienten achter de buis, toastjes en een frisje. Daar zit ik dan op mijn vrijdagavond. En ik geniet ervan als ik naar ze kijk. Zo onschuldig als kleine kindjes, toastje en frisje in de hand. Kijkend naar hun favo programma. Het voelt als mijn eigen gezin. Het bevalt me toch wel.. Alleen niet te vaak haha...